هیدروکلریک اسید یکی از پرکاربردترین مواد شیمیایی در صنایع مختلف است و در گسترهای از فرآیندها از جمله تصفیه و بازیافت فلزات، شست و شوی صنعتی تجهیزات، تولید مواد شیمیایی پایه و حتی در بخشهایی از صنعت غذایی مورد استفاده قرار میگیرد. با این حال، ماهیت به شدت خورنده و واکنشپذیر این اسید، همواره چالشی جدی در طراحی، نگهداری و ایمنی تجهیزات انتقال آن ایجاد میکند. هر خطا در انتخاب یا استفاده از تجهیزات میتواند به نشت ماده، صدمات انسانی، تخریب تجهیزات و آلودگی محیط زیست منجر شود.
از بین تمام اجزای سیستم انتقال، شیلنگ به عنوان عنصری انعطافپذیر، متحرک و در عین حال در تماس مستقیم با اسید، بیشترین حساسیت را دارد. به همین دلیل، تمرکز این نوشتار بر بررسی ویژگیها، الزامات فنی و ملاحظات ایمنی مربوط به شیلنگهای انتقال هیدروکلریک اسید است تا بتوان درک دقیقی از انتخاب صحیح متریال، ساختار، درجه مقاومت و نگهداری آنها به دست آورد. در انتخاب شیلنگ مناسب، مجموعهای از عوامل اساسی باید مورد توجه قرار گیرد که مهمترین آنها عبارتاند از:
۱. انتخاب صحیح متریال داخلی و بدنه شیلنگ
- ماده داخلی شیلنگ باید کاملاً مقاوم در برابر هیدروکلریک اسید باشد. مناسبترین گزینهها:
- PTFE (تفلون) یا FEP: بالاترین مقاومت شیمیایی در محدودهی دمایی گسترده
- PVDF یا EPDM مخصوص مقاومت شیمیایی برای غلظتهای پایینتر
- پوششهای چندلایه شامل لایههای PTFE، فویل آلومینیومی و پارچه تقویتی برای انتقال سیار
- استفاده از لاستیکهای معمولی (NBR، NR) یا PVC نرم مجاز نیست، زیرا در مدت کوتاهی تجزیه یا متورم میشوند.
