ادامه فشار تحریمها روی واردات تجهیزات و مواد اولیه (خصوصاً برای صنایع خودرو، نفت و گاز، و برق).
محتوای متن
طی ماههای اخیر فشار تحریمها بر زنجیره واردات تجهیزات صنعتی و مواد اولیه ایران دوباره تشدید شده است؛ موضوعی که سه صنعت مهم کشور یعنی نفت و گاز، خودرو و برق را به شکل مستقیم تحت تأثیر قرار داده و زمان تأمین قطعات را بهشدت افزایش داده است. گزارشهای منتشرشده از رسانههای بینالمللی مانند Reuters و دادههای رسمی OFAC نشان میدهد که محدودیتهای جدید بیشتر در دو حوزه متمرکز است:
۱) تجهیزات حساس فرایندی و کنترل
۲) نقلوانتقال مالی و لجستیکی
اثر بر صنعت نفت و گاز
بخش انرژی ایران بیشترین آسیب را از این محدودیتها دیده است. واردات تجهیزات حیاتی مانند کنترل ولوها، سیستمهای ابزار دقیق، تجهیزات ضدانفجار (Ex)، پوزیشنرها، PLC و تجهیزات اسکادا با تأخیرهای طولانی مواجه شده است. اگر در گذشته تأمین این قطعات ۳۰ تا ۵۰ روز زمان میبرد، اکنون بسیاری از شرکتهای EPC گزارش دادهاند که این زمان به ۷۵ تا ۱۲۰ روز رسیده است. این امر علاوه بر افزایش هزینهها، باعث کندی پیشرفت پروژههای نفت و گاز شده و شرکتهای پیمانکاری را مجبور کرده به سمت برندهای آسیایی و تولید داخل حرکت کنند.
فشار بر صنعت خودرو
صنعت خودرو از دو جنبه تحت تأثیر قرار گرفته است:
- مواد اولیه مثل فولاد آلیاژی و رزینهای مهندسی
- قطعات الکترونیکی و حساس مثل ECU، سنسورها و تجهیزات قالبسازی
این محدودیتها هم هزینه تولید را افزایش داده و هم باعث کاهش کیفیت برخی قطعات شده است؛ چون تولیدکنندگان مجبور بودهاند از مواد اولیه جایگزین استفاده کنند. از سوی دیگر تأمین قطعات از چین نیز به دلیل محدودیت پرداختها با کندی مواجه شده است.
چالشهای صنعت برق و اتوماسیون
در صنعت برق، واردات تجهیزاتی چون کلیدهای MV/LV، تابلوهای صنعتی، رلههای حفاظتی، UPS و درایوها با اختلالهای جدی روبهرو شده است. تحریمهای جدید بیشتر شرکتهای اروپایی را هدف قرار داده و باعث شده بازار ایران بیش از قبل به برندهای چینی سطح بالا وابسته شود. این موضوع تقاضا برای تأمینکنندگان معتبر داخلی را افزایش داده و رقابت جدیدی در بازار ایجاد کرده است.
فرصتها در کنار چالشها
با وجود همه مشکلات، شرایط جدید باعث رشد بازارهای داخلی نیز شده است. افزایش تقاضا برای تولیدات ایرانی در حوزه ابزار دقیق، سوئیچباکسها، قطعات برق صنعتی و شیرآلات صنعتی نشان میدهد که بخشی از بازار واردات در حال جایگزینی با تولید داخل است. همزمان برندهای معتبر چینی نیز سهم بیشتری از پروژههای بزرگ کسب کردهاند.
این وضعیت نشان میدهد صنایع ایران بیش از گذشته نیازمند تأمینکنندگان و شبکههای لجستیکی پایدار هستند؛ شرکتهایی که بتوانند چند مسیر وارداتی و پرداختی را همزمان مدیریت کنند و وابستگی را کم کنند.
خواندنی ها
